Tuesday, December 20, 2011

தமிழ் விக்கிபீடியா வலைவாசல்:ஊடகப் போட்டி

தமிழ் விக்கிபீடியா வலைவாசல்:ஊடகப் போட்டி ஒன்றை நடத்துகிறது. தமிழ்-தமிழர் குறித்த புகைப்படங்கள், அசைப்படங்கள், நிலப்படங்கள், வரைபடங்கள், ஒலிக்கோப்புகள், நிகழ்பட/காணொளிகள் ஆகியவற்றை நீங்களும் அனுப்பி பங்குபெறலாம். போட்டி பற்றிய விரிவான தகவல் இணைப்பிலும் கீழே பட வடிவத்தில் தரவிறக்கம் செய்தும் காணலாம். நீங்களும் கலந்துகொள்ளலாமே.

போட்டி பற்றிய விக்கிபீடியா தகவல்

Tuesday, December 06, 2011


Africa, a continent full of colors but also full of strangers…
As soon the European colonials powers left or loosened their relations with the African continent, the place seemed directly occupied by other economic actors. The interest of Asia in Africa is clearly growing in the last several years.

First came the Chinese…
During the last decade the Chinese expanded their presence all over Africa. At present you can find a Chinese initiative, project or venture in the most remote area of Africa. We are familiar with the information on huge Chinese investments and projects in Africa such as: 
  • The China Development Bank's provides a $3 billion dollar credit to Ghana, better than the world bank? 
  • More than 19 African countries export oil to China.
  • In almost all countries of Africa China is building infrastructure like roads, bridges, harbors, railways, sports stadia, schools...
  • The China Congo Pact – a resources guaranteed loan of 6 billion dollars for infrastructural investments, guaranteed by the access to the cobalt and copper mines in Democratic Republic of Congo. 
  • Several hydropower projects in Nigeria, Liberia and Sierra Leone.
  • China is developing 7 special economic Zones in Africa, based on the model of their SEZ’s in the South (Shenzhen,…). All the infrastructures of the zones will be financed by the Chinese government,( around 1 billion dollars per zone).
  • China has 20% ownership in the Standard bank in South Africa (more than 5 billion dollars).
Next to the Chinese, came the Indians…
More silent, but maybe more strategic than its big Chinese rival, the big south Asian power expands its influence in its neighboring continent. In the last five years, Indian investment in certain African countries have increased considerably, some examples:
  • India increased massively oil imports from Africa – mostly Nigeria, Sudan and Angola to reduce its dependence on Middle East oil.
  • Commercial interests in Africa have been increasing from Indian investors. For example, India's diamond-cutting industry which is largest in the world imports precious stones from South Africa, Botswana, Namibia and Zimbabwe.
  • Indian MNCs are exploring new market in Africa to compete with global players; Indian MNCs such as Tata, Bharti Airtel, Kirlosker and others have invested billions of dollars across the African continent.
  • India decided to spend $700m to build institutions and establish training programs for Africa.
  • There are plans to create an India-Africa virtual university and more than 22,000 higher education scholarships for African students. 
  • India plans to contribute $2m to the African Union Mission in Somalia (AMISOM).
Why should we look into this topic?
China and India are huge players on the global economic and political scene. In this period the traditional Western powers are struggling for their survival from the economic crisis, while the influence of China and India is still increasing. They are occupying spaces of the west; for example in Africa. 

China is the main trading partner of Africa and within a short period of time it will also be the biggest investor in the continent. For Africa this could be a chance; the continent desperately need the capital, technology, infrastructure and production capacity which offers this cooperation.
India is emerging as a global service provider with its rapid growth in middle class and their purchasing power. The accruing purchasing power has created a sudden rise in demand for consumer goods, electronics, energy and household commodities in India. Today, India-Africa relations are encircled by political, economic, diplomatic, cultural, scientific and security cooperation. Indian Multinational Companies are enormously increasing investments and acquisitions in African countries.

These two new players in Africa will certainly affect and influence the position of the West in Africa. Will these two Asian rising superpowers provide a basis for development for Africa? Or will they use this continent for their own interest? This article would like to show some light on the opportunities and threats that Africa may face from this engagement. To see a better picture of this, we need to look in detail to this Indian and Chinese strategy for Africa. 

What cooperation do they offer to Africa?
What does China’s Africa cooperation looks like.
The Chinese cooperation reflects its own development path and history, on the way it has developed through its relationship with Japan, the West and South Korea. At that time China swapped technology, know-how and infrastructure to these countries for oil and coal. It facilitates the construction of infrastructure, harbors, oil and gas terminals, schools, hospitals etc in these countries. Focus is given on the development of the country, but on the other hand the exploitation and transportation of the natural resources and other products that China needs deeply are given importance. The Chinese looks at this partnership as a “win-win” situation or “Mutual Benefit” for both partners. 

Since the economic and financial crisis in 2008 China became the world largest player on trade and commercial exchange. The bi-lateral trade between China and Africa reached in 2010 more than 114 billion of dollars, this is a multiplication of 10 since 2000. This is more than 10% of the total trade figure of whole Africa. The import of China and export to Africa turns more or less around the ratio of 50-50. China exempted more than 95% of all the products coming from the 33 least developed countries of Africa of any kind of import taxation or burden. 

The Chinese invest mostly in joint ventures and a lot of these investments are backed or supported by Chinese government funds. These joint ventures are active in a broad spectrum of sectors, such as car assembly, steel, cement, pharmaceutical, chemicals, mobile telephones, refrigerators, glass, textile, shoes, leather, hair lotions, etc.

In 2007 the Chinese government has set up the China-Africa Development Fund (CADF), this foundation has a budget of over the 5 billion dollars, to invest in joint ventures and recently allotted 1 billion, to invest in small and medium enterprises in Africa.

China is also very active in the development and stimulation of the African agrarian production. During the last years they reinvested in already existing Chinese agrarian projects, and in the development of new production methods of products such as rice, cotton, sugar etc.

Many African countries can count on new and better infrastructure, thanks to the huge investments from China. Chinese are building roads, bridges, railway lines, irrigation projects, telecommunication lines etc. In the period 2002-2007 more than 5 billion dollars, were invested in infrastructure works. China is also building many hydro dams projects in 9 countries, this will increase the electricity capacity of Africa by 30%. 

Foreign aid
The Chinese foreign aid is almost always used together with trade and/or investments. The huge Chinese diplomatic structure and the foreign aid are oriented on the extension of the influence of China in Africa. It is very difficult to distinguish foreign aid out of the these mixed total packages. The Western definition of development aid is not applicable on most of the Chinese aid.

China uses 3 types of tools in its foreign policy: Grants, Interest free loans and Concessional loans. It offers foreign aid in eight forms: complete projects, goods and materials, technical cooperation, human resource development cooperation, medical teams sent abroad, emergency humanitarian aid, volunteer programs in foreign countries, and debt relief.

The Chinese foreign aid is directly linked to the State budget of China, the majority of the aid programs are coordinated by the Ministry of Commerce and the Exim Bank of China, they also give the agreement to all commercial ventures outside China. Every other Ministry has its own small foreign aid budget.

China provides a huge amount of foreign aid to Africa every year. The exact amount of this aid is unknown. The white paper on foreign aid of China indicates that by the end of 2009, China had provided a total of 40 billion dollars in aid to foreign countries, almost 46% went to African countries, 2.9 billion dollars ODA for Africa (2009).  The last years this amount increased considerably, China’s aid makes out 80% of all aid for Africa coming from Southern countries. In some year it will be the biggest donor to Africa. Since 2005 China cancelled for an amount of 3.6 billion dollars bilateral debt with African countries.

The Chinese aid is not accompanied by a list of economic and political conditions, unlike the Western aid. For this reason most of the African governments prefer China for foreign aid. 

What does India’s Africa cooperation looks like.
India has adopted a more passive or laid back approach while doing business with Africa, for two reasons; one is profit, other is it is careful about building international reputation for its own image in global arena.   

India has established trade relations with more than 40 African countries and robustly revived the growth from less than $1 billion in 1990-91 to $40 billion in 2008. In 2010, India's imports from Africa were worth $20.7 billion and its exports at $10.3 billion. Bilateral trade between India and Africa crossed $46 billion mark in 2010. India predicted its India-Africa Bilateral Trade would reach US $ 70 Billion by 2015. These investments ranging across various sectors such as oil & gas, automobiles, manufacturing, infrastructure, finance, IT, pharmaceuticals, fertilizer, services etc. India has offered ‘Duty Free Tariff Preference scheme’ for certain African countries to expand its trade.

Around 35 Indian companies have invested in South Africa that allowed South Africa to diversified the option for FDI. In Nigeria and Sudan major investments are from the Indian state owned Oil and Natural Gas Company (ONGC).  

On the whole the statistics about Indian investment in Africa is unclear, but estimates from India say it touches US $ 33 billion in 2011. Indian investments in Africa mainly are private sector driven and Indian MNCs. For example the TATA group has invested extensively in African continent operating in Ghana, Mozambique, Malawi, Namibia, South Africa, Tanzania and Uganda and their activities are in infrastructure development, energy, hospitality services, financial, communication and automotive production. Vedanta Resources, a MNC owned by a Non-resident Indian, has invested $750 million in copper mining in Zambia. Arcelor Mittal invested $900 million in iron ore reserves in Liberia and $30 million in a Nigerian steel refinery. Other major players from India in Africa are Ranbaxy Laboratories and Kirloskar Brothers. RITES Railway and IRCON, the two largest state-owned infrastructure and engineering companies, have been making inroads into Africa’s rail and road development sector through projects and concessions for several years. In recent years their Investments in Africa have increased considerably.

Over the period 2002-2007 a special Focus Africa Programme administered by the Export Import Bank of India spent around $550 million to enhance commercial links by offering export subsidies to Indian companies trading with African nations. Techno Economic Approach for Africa India Movement (TEAM-9) provides eight West African countries with credit lines worth $ 500 million reflecting India’s political-economic interest. Indian investments in Africa, come in all shapes and sizes from small family firms to MNCs in many different sectors.  

Foreign aid
India’s development cooperation with Africa is also an integral part of its foreign policy and it is being used to facilitate trade and investment. Most often it is impossible to distinguish the aid components of India as it is linked with other financial flows that do not meet the ‘official development assistance’ (ODA) criteria. India has not yet established any development agency for monitoring system and actualization of aid, It makes difficult to have a full view of the actual aid and their implementation.

India has offered a bilateral debt relief by 2008 totaling $24 million. Much of the assistance provided by India is tied to purchases of products and services from India. Trade and credits have taken precedence over development aid in Indian engagements in Africa. The share that African countries receive from Indian development assistance is currently at five percent, very marginal compared to China or the West. Unlike its role in South Asia supporting, internationally politicized contexts in Myanmar and Sri Lanka, India focuses its response in Africa to natural calamities and avoids assistance to internationally politicized contexts or conflicts.

India’s development cooperation comprises several different programs including scholarships to African students for Indian Technical Economic Cooperation (ITEC) training in 200 training courses in financial services, telecommunication, English, management, rural development and specialized technical and environmental courses in institutions across India. The main beneficiaries from ITEC are the countries located near India’s immediate periphery. India also offers scholarships to African students for university and professional courses including study on Indian music, dance and art through the Indian Council for Cultural Relations scholarship scheme. 

Some differences and similarities in this cooperation
  • The Chinese intervention in Africa is mainly based on state intervention, or initiatives largely supported by the Chinese government, while the Indian initiatives in Africa are mainly belonging to the private sector.
  • China is often accused of supporting “undemocratic regimes” in Africa, India is far more careful and picky in choosing its partners. After the “Sudan-Darfour” conflict case China is much more careful and more strict on its “non-interference policy”.
  • In general the Indian initiatives are using more local labor than the Chinese in their projects. Due to international critics China is changing this practice to use and train local staff and labor as a priority in most of their projects. High level staff are still Chinese citizens only. 
  • The Chinese are present in all countries and are doing business even they do not know the languages, while India is active in mostly the English speaking region of Africa. For many Indian MNC’s and investors South Africa is the gateway to the rest of East Africa. In the French and Portuguese speaking countries the Indian presence is still very low.   
Why are these Asian powers so interested in Africa…. The economies in Africa are expect to grow during the next years, the African middle class will grow to more than 500 million people. China and India are producing more and more products (consumer and others) for which the huge, new African market opens a lot of possibilities.

China is also moving some of its basic, low value added and polluting industries into Africa, because it wants to clean up these industries in their southern most industrialized region. It could become a high environmental cost for Africa. At the same time the Chinese try to position their large state owned and private companies in Africa with the objective of acquiring experience and expertise with the objective to improve their situation on the world level afterwards.

Next to the economic reasons, both countries have also a huge political interest in moving into Africa. China and India eyes for the support of the African states to give their proposals more leverage. For example China only works with the countries in Africa that agree with its “one China policy” and India quietly lobbies its African partners to get for example a seat in the security council of the UN.

And then there is still the security issue of the Indian ocean… The Indian ocean is a strategic area for all type of sea transport between Asia and Africa. India is very active in keeping a close link with the East African countries neighboring the Indian ocean; India is heavily involved in the battle against the sea pirates and provides training to the marines of its neighbors. China’s is one of the main users of this ocean transport for all its export and import of goods.

Both countries organizes a specific Africa forum, China has its Forum on China African Cooperation, India its India-Africa Forum. Both have the objective to strengthen the ties between Africa and the two respective countries to expand their economic and political influence.

China’s conquest of Africa receives the advantage of huge amounts of capital, a high level of facilities like trade and preferential tariff lines, the effectiveness of the interventions and credit lines etc. At the same time the longer presence and the huge diplomatic force supporting this expansion into Africa are certainly positive elements for China to keep a head lead on India in Africa.

But India’s less aggressive strategy, lead by its private sector could have a more sustainable impact on long term. Elements of proximity, cultural and historical links and a huge diaspora presence in Africa, are playing in India's favor. 

Consequences on Africa
This growing influence and presence of India and China in Africa provides the continent some advantages such as;
  • Several countries can count on renewed and important infrastructure, harbors, airports, roads etc. These will play an important role in future economic development of these countries.
  • Due to the competition from the new players, like India, China, and also the other BRICS countries, the search for natural resources, the monopoly position of the Western countries is on the international market is broken. Extra demand leads to increased prices for natural resources on the international market, and indirectly several African countries benefit from it. The African export of resources is growing.
  • The import of cheap Chinese and Indian consumer goods make it possible for a big part of the African population to access to these goods and services, like refrigerators, radio, tv’s, mobile phones etc. Without the presence of these cheaper, but not necessarily better consumption goods a lot of people would still be deprived of these luxuries. At the same time the opening of this new partnership reduces the African dependence of its old economic partners.
  • The implantation of Chinese industries, though polluting and low-level, labor intensive industries, in Africa has a positive spillover effect on the African economy: the African entrepreneurs can copy them, a neighboring economic activity will be created and there can be the advantage of the technology transfer. 
  • The spectacular increase of FDI inflow has a positive impact on local employment, and the overall growth of the economy.
  • Both of the countries invest in peace and the progress towards the MDG’s in Africa, through health programs, construction of schools, educational programs etc.
At the same time the presence of these foreign powers could endanger African development. If the African countries fail to protect themselves and develop policies that develop their momentary growth potential in a sustainable long term development, the continent could once again miss the opportunity and become prey to new predators.
If the African countries continue to base their development strategies solely on the supply of raw commodities, the national income may increase, but the poverty will not necessarily decrease. Until now the industry does not focus local employment creation and promotion as a priority in its natural resource extraction process and investments in new projects. African countries should capitalize the benefits to promote job-rich sectors and to diversify its economic activities. The African governments should continue to stress the priority of employment creation in the negotiations of new projects or initiatives with their Indian and Chinese partners.

Next to the factor that the Chinese and Indian economic activity in Africa can create a new dependence towards these actors, there is also the new risk of creating a new debt problem for several African countries. Dumping and export oriented agricultural food production could not only threaten African economy, but seriously undermine the right to food and worsen the food crisis.
As well the Indian and the Chinese companies do not have a very high reputation for the respect of the national and international labor laws and standards. If the African countries want to provide and promote decent work to their citizens and workers, they will have to monitor closely the activities and practices of these foreign companies. They will have to strengthen their labor laws and labor inspection policies to better protect their workforce. Of course strengthened African trade unions and a efficient social dialogue including in these foreign companies would help to certainly limit the violations of the labor standards and legislation. 

In conclusion this South-South Cooperation could be a benefit to Africa only if it creates the conditions for local ownership, employment creation, transferring technical skills, respect and promotion of human and labor rights and environmental protection. For that, the Indian and Chinese agreements, contracts and development reports should be transparent and open to public scrutiny.

Dutch version of this article appeared in the november 2011 edition of  a monthly magazine in Belgium

Friday, November 18, 2011

ஹிரோசிமா, செர்னோபில், புக்குசிமா, கூடங்குளம் - 1

கூடங்குளம் அணு உலைகளுக்கு ஆதரவாக இணையத்தில் சிலர் மிக தந்திரமாக முன்வைக்கிற வாதங்களில் அணு உலைகளால் விளைகிற கதிரியக்க ஆபத்தையும், யுரேனியம் எடுப்பதற்காக தோண்டப்படுகிற சுரங்கங்களின் கதிரியக்க, சுற்றுச்சூழல் ஆபத்துகள் அனைத்தும் வசதியாக மறைக்கப்படுகின்றன. ஹிரோசிமா zero groundல் எடுக்கப்பட்ட நிழல் படம் அணு உலை அழிவிலிருந்து மீண்டுவிடலாம் என்பது போன்ற மாயை தோற்றத்தை உருவாக்க இணையத்தில் காட்டப்படுகிறது. செர்னோபில் அணு உலை வெடிப்பில் எடுக்கப்பட்ட படங்கள் வசதியாக மறந்து போகின்றன.

ஹிரோசிமா அணுகுண்டு வெடித்த அழிவின் பின் அமெரிக்க ராணுவம் எடுத்த புகைப்படம்
அணுகுண்டும் நீண்டகால பாதிப்பை உருவாக்குபவை தான். அணுகுண்டு வீச்சில் உடனடியாக உயிரிழந்தவர்கள் சுமார் 70,000 முதல் 90,000 பேர். ஆனால் 1950ற்குள் மொத்தம் சுமார் 2,50,000 பேர் உடனடியாக மற்றும் கதிர் வீச்சு நீண்டகால பாதிப்புகளால் கொல்லப்பட்டனர். ஹிரோசிமா அணு குண்டு வீச்சையும், அணு உலை வெடிப்பையும் ஒப்பிடும் போது அணு உலை கதிர் வீச்சு பன்மடங்கு விளைவுகளை ஏற்படுத்தக் கூடியது. அதற்கு சோவியத்தின் செர்னோபில் அணு உலை வெடிப்பு உதாரணமாக உள்ளது. எப்பிரல் 26, 1986ல் செர்னோபில் அணு உலை வெடிக்க ஆரம்பித்த போது 3 கிலோ மீட்டர்களுக்கு அப்பால் ஊழியர் குடியிருப்பில் இருந்த 50,000 மக்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். 25 ஆண்டுகள் ஆகியும் அப்பகுதிகளில் மக்கள் மீள் குடியமர்த்தப்பட வில்லை. ஹிரோசிமாவில் அமெரிக்கா வெடித்த அணுகுண்டைக் காட்டிலும் 400 மடங்கு அதிகமாக கதிர்வீச்சை செர்னோபில் பரப்பியது. சோவியத் நிபுணர்கள் அயராது பணியாற்றிய போதும் 10 நாட்கள் தொடர்ந்து அணு உலை எரிந்தது.  அணு உலை வெடித்த சில வாரங்களுக்குள் சுமார் 3 லட்சத்து 50 ஆயிரம் மக்கள் வெளியேற்றப்பட்டனர். ரசியா, பெலாரஸ், உக்ரைன் நாடுகளில் மொத்தம் 90,000 சதுர மைல்கள் பரப்பளவு (233,000 சதுர கிலோ மீட்டர்கள்) சுகாதாரத்தை பாதிக்கிற அளவு கதிர்வீச்சு துகள்கள் மாசுபடுத்தியது.

செர்னோபில் அணு உலை வெடிப்பின் கதிர்வீச்சை கட்டுப்படுத்தவும், சுத்தமாக்குதல் பணியிலும் ஈடுபட்டு கதிர்வீச்சால் பாதிப்படைந்து கைவிடப்பட்ட வாகனங்கள், உலங்கு வானூர்திகள், கருவிகளின் ஒரு சிறுபகுதி (புகைப்படம்: Obin Robinson, vwvortex)
ஆனால் உலகப் போரின் முடிவில் அழிவிலிருந்து மீண்டு ஹிரோசிமா, நாகசாகி உட்பட பல நகரங்களையும் துரித வேகத்தில் எழுப்பிய, தொழில்நுட்பமும், உடனடியாக செயல்படும் ஆற்றலும், அனுபவமும் நிறைந்த ஜப்பான் தான் புக்குசிமா அணு உலைகளின் கதிர்வீச்சுக்களை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் திணறியது.  உலக நாடுகளின் ஆதரவை கோரியதும், கதிரியக்கம் காற்று, கடல்நீர் வழி பரவி ஆபத்தை உருவாக்கியது. அது ஏன்?
ஜப்பானின் புக்குசிமா அணு உலை வெடிப்பு (படம்: javedantv.com)

ஜப்பானோடு ஒப்பிடும் போது பாதுகாப்பு கட்டமைப்புகள், தொழில்நுட்பம், விரைந்து செயலாற்றும் திறன் உட்பட எதிலும் இந்தியா ஒப்பிட முடியாது. ஆழிப்பேரலை தாக்கிய போது மக்களை காப்பாற்ற, மீள் குடியமர்த்த இந்தியா/தமிழ்நாடு எத்தனை நாட்கள், ஆண்டுகள் எடுத்தது என்பதையும் நினைபடுத்திக்கொள்வது நல்லது. ஆழிப்பேரலையில் முதல் 2 நாட்கள் மக்கள் தான் ஒருவருக்கு ஒருவர் மீட்பு, உதவி பணிகளில் ஈடுபட்டனர். அப்பகுதிகளில் முதல் 2 நாட்களில் அரசு நிர்வாகம் பெரியதாக எதையும் செய்யவில்லை. ஆழிப்பேரலை ஆபத்து மீட்புப்பணி போல அணு உலை வெடிப்பு, கதிரியக்க ஆபத்துகளின் போது மக்கள் ஈடுமுடியாது. அதற்கான கவசங்கள், தொழில்நுட்பம், பாதுகாப்பு மையங்கள், கதிர் துகள்களை அகற்றுகிற மையங்கள், பாதுகாப்பு வழிமுறைகளில் மக்கள் பழக்கப்படுத்தப்படவும் இல்லை. அவை அனைத்திலும் தேர்ச்சி மிக்க ஜப்பான் மக்கள் அணு உலைகளின் அருகாமையிலிருந்து வெளியேறிய போதும் கதிர்வீச்சு தாக்கியிருந்தது. அணு உலை விபத்துகள் அவ்வளவு கொடூரமான அழிவை ஏற்படுத்தக்கூடியது.

கூடங்குளம் அணு உலைகளை எதிர்த்து போராடுகிற மக்கள் (படம்: இந்தியா டுடே)
அதிக செலவு செய்து, மரணத்தையும், ஆபத்தையும், அழிவையும் ஏற்படுத்துகிற அணு உலைகளில் மட்டும் தான் தேவையான மின்சாரத்தை உருவாக்க முடியுமா? காற்று, சூரிய சக்தி, கடல் அலை, நீர், கழிவு பொருட்களில் பாதுகாப்பான முறையில் தேவையான மின்சாரம் தயாரிக்க வாய்ப்பிருந்தும் இந்தியா அணு உலைகளை நோக்கி நகர காரணம் என்ன?

அணு உலை, அணு குண்டுகள், அணு உலை கழிவுகள் மட்டுமல்ல, அணுசக்தி உற்பத்தியில் எரிபொருளாக பயன்படுத்தப்படுகிற யுரேனியம் தோண்டி எடுக்கிற போதும் இயற்கை அழிக்கப்படுகிறது. சுற்றுச்சூழல் மாசுபடுகிறது. அணு மின்சார உற்பத்தி மிக அதிகமாக செலவை உருவாக்குவதும் கூட.

Sunday, August 14, 2011

ராஜீவ் கொலை வழக்கும் நீதிமன்றக் கொலையும்!

நீதிக்கான போராட்டங்கள் எப்போதுமே வலியும், துயரமும் நிறைந்த பயணங்களாக இருக்கின்றன. நீதியற்றவர்கள் அதிகார பீடங்களின் போதையை சுவைப்பதற்காக பலியிடப்படுவது குற்றமற்றவர்களும், தங்கள் மீதான குற்றச்சாட்டுகளை உடைக்கிற வாய்ப்பற்றவர்களும்.

தடா சட்டத்தில் படி நடந்த ராஜீவ் கொலை வழக்கு மற்ற வழக்குகள் போன்றதல்ல. இந்திய குற்றவியல் சட்டத்தின் அடைப்படையிலான மற்ற வழக்குகளைப் பொறுத்த வரையில் ஒருவர் மீது குற்றச்சாட்டு பதிவு செய்யப்பட்டால், காவல்த்துறை பெற்ற வாக்குமூலங்களை நீதிமன்றத்தில் மறுத்து உடைக்க முடியும். சம்பந்தப்பட்டவர் தான் குற்றம் செய்தார் என்பதை சாட்சிகள் மற்றும் தரவுகளின் மூலம் சட்டப்படியான வாதங்களின் அடிப்படையில் நிரூபிப்பது குற்றம் சுமத்துபவரது கடமை. அப்படி நிரூபிக்காமல் போகிற போது குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர் விடுதலை ஆகிவிடுவார். இது சாதாரண குற்றவியல் நடைமுறை. இதை தான் ஆங்கிலத்தில் innocent until proven guilty என்பது.

ஆனால் தடா வழக்கு அப்படியானது அல்ல. அதற்கு நேர்மாறானது. காவல்த்துறையால் பதிவு செய்யப்படுகிற வாக்குமூலங்கள் அவை பெறப்பட்ட சூழ்நிலைகளை (சித்திரவதை, அச்சுறுத்தல், ஆசைகாட்டுதல்...) கருத்தில் எடுக்காமல் அப்படியே ஏற்கப்படும். அவற்றை மறுத்து, திரும்ப பெறுகிற வாய்ப்பு கிடையாது. ராஜீவ் கொலை வழக்கில் குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர்கள் சிறப்பு புலனாய்வுத்துறையின் கடும் சித்திரவதைகளில் கட்டாய வாக்குமூலம் பெறப்பட்டவர்கள். நீதிமன்றத்தில் அவற்றை திரும்ப பெறுகிற வாய்ப்பை இழந்தவர்கள். மற்றொரு முக்கியமான விசயம், தடா வழக்கை பொறுத்த வரையில் ஒருவர் மீது குற்றம் சுமத்தப்பட்டால் அவரே தான் குற்றவாளி அல்ல என்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். குற்றம் சுமத்துகிற தரப்பிற்கு வேலை எளிது. குற்றம் சுமத்தப்பட்டவர்கள் கடுமையான பாதுகாப்பிற்குள், கடுமையான சட்டத்தின் பிடியில் வாய்ப்புகளும், நீதியான உரிமையும் மறுக்கப்பட்ட நிலையில் தங்கள் மீதான குற்றச்சாட்டுகளை உடைப்பது சாத்தியமானதோ, எளிதானதோ அல்ல. தடா வழக்கைப் பொறுத்த வரையில் வழக்கமான சட்ட நடைமுறைக்கு மாறாக guilty until proven innocent என்கிறது.

ராஜீவ் கொலை வழக்கை இந்திய குற்றவியல் மற்றும் தண்டனை சட்டங்களில் விசாரித்திருக்க வேண்டும். தடா வழக்கில் விசாரித்தது அப்பட்டமான மனித உரிமை மறுப்பு செயல். சிபிஐ புலனாய்வைப் பொறுத்த வரையில் முடிவை எழுதிவிட்டு காதாப்பாத்திரங்களை உருவாக்குவது போல சிபிஐ குழறுபடியும், குழப்பமும், வெளிப்படையின்மையும், புரட்டும் நிறைந்த புனைவுகளை விசாரணை ஆக ஆக்கியது.

நீதிமன்றம் தடா சட்டத்தின் அடிப்படையில், சிபிஐ புனைந்த புலனாய்வு தகவல்கள் அடிப்படையில் விசாரித்து தீர்ப்பெழுதியது. அதனடிப்படையில் சிறப்பு நீதிமன்றம் 21 பேருக்கு நீதிமன்றக் கொலை(தூக்குதண்டனை) விதித்தது.

மேல்முறையீட்டில், உச்சநீதிமன்றம் நளினி, முருகன், பேரறிவாளன், சாந்தனுக்கு தண்டனையை உறுதி செய்தது. மற்றவர்களுக்கு தண்டனை குறைப்பு செய்தது. சோனியா 4 பேரின் தண்டனையை குறைக்குமாறும் "தனக்கும் தனது பிள்ளைகளுக்கும் அவர்கள் 4 பேரும் கொல்லப்படுவது விருப்பமல்ல" என்றும், குறிப்பாக நளினியின் தண்டனையை குறைக்குமாறும் கடிதம் ஒன்றை 05.12.1999 அன்று குடியரசுத் தலைவருக்கு எழுதியிருந்தார். அதனடிப்படையில், நளினிக்கு மட்டும் தண்டனை குறைக்கப்பட்டது. இந்திய மக்கள் பார்வையில் சோனியாவும், ராகுலும், பிரியங்காவும் தண்டனை குறைப்பு வழங்கியிருக்கிறார்கள். ஆனால் ஆளுகின்ற காங்கிரசும், பிரதமரும், குறிப்பாக 3 பேரின் தண்டனை குறைப்பு மனுவை நிராகரித்து நீதிமன்றக்கொலையை உறுதிசெய்ய பரிந்துரைத்த உள்துறையும் சோனியாவின் வழிகாட்டுதலில் தான் இயங்குகின்றனர். நீண்டகால காங்கிரஸ் உறுப்பினரான குடியரசு தலைவர் சோனியா வழிகாட்டுகிற அரசிற்கு இணக்கமாக இயங்குபவர் என்பதையும் குறிப்பிட அவசியமில்லை.

வன்னிப்படுகொலைகளுக்கு சர்வதேச விசாரணையை தமிழர்கள் கோருகிற அழுத்தம் ஒருபக்கமும், ஊழலில் குளித்து கும்மாளம் போடுகிற அரசுக்கு நெருக்கடிகள் மறுபக்கமுமாக இருக்கிற மிகவும் நேர்மையற்ற, வெளிப்படையற்ற அரசு சிலரை கொலை செய்தாவது பிரச்சனைகளிலிருந்து தப்பித்து ஓட முனைகிறது. தவறான சட்டத்தின் அடிப்படையில், தவறான விசாரணை மூலம் தவறான தீர்ப்பை எழுதி குற்றமற்றவர்களை கொலை செய்வது எவ்வகையிலும் ஏற்றுக்கொள்ளக் கூடியது அல்ல.

இத்தண்டனை நிறுத்தப்பட வேண்டும். அதைத் தொடர்ந்து ராஜீவ் கொலை வழக்கு தடா சட்டத்தின் பிடியிலிருந்து விலக்கப்பட்டு விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும்.
அது வரையில் குற்றம் சுமத்தப்பட்டிருப்பவர்களை தண்டிப்பது எவ்வகையிலும் நீதியானது அல்ல. நீதிக்கு புறம்பானவையே.

Thursday, June 23, 2011

இலங்கையின் கொலைக்களம் - சேனல்4 தொலைக்காட்சி ஆவணப்படம்

கொடூரமான கொலைக்காட்சிகள் நிறைந்துள்ளது. குழந்தைகள், இதயநோயாளிகள், கற்பமான பெண்கள், மென்மையான மனநிலையினருக்கு ஏற்றதல்ல.

Due to the distressing nature of the above video, viewers discretion is advised. (This film contains highly distressing images that may not be appropriate for underage viewers)

With disturbing and distressing descriptions and film of executions, atrocities and the shelling of civilians. 

Jon Snow presents a forensic investigation into the final weeks of the quarter-century-long civil war between the government of Sri Lanka and the secessionist rebels, the Tamil Tigers. The programme features devastating new video evidence of war crimes - some of the most horrific footage Channel 4 has ever broadcast.

Captured on mobile phones, both by Tamils under attack and government soldiers as war trophies, the disturbing footage shows: the extra-judicial executions of prisoners; the aftermath of targeted shelling of civilian camps; and dead female Tamil fighters who appear to have been raped or sexually assaulted, abused and murdered.

The film is made and broadcast as UN Secretary-General Ban Ki-moon faces growing criticism for refusing to launch an investigation into 'credible allegations' that Sri Lankan forces committed war crimes during the closing weeks of the bloody conflict with the Tamil Tigers. In April 2011, Ban Ki-moon published a report by a UN-appointed panel of experts, which concluded that as many as 40,000 people were killed in the final weeks of the war between the Tamil Tigers and government forces. 

It called for the creation of an international mechanism to investigate alleged violations of international humanitarian law and international human rights law committed by government forces and the Tamil Tigers during that time. This film provides powerful evidence that will lend new urgency to the panel's call for an international inquiry to be mounted, including harrowing interviews with eye-witnesses, new photographic stills, official Sri Lankan army video footage, and satellite imagery.

Also examined in the film are some of the horrific atrocities carried out by the Tamil Tigers, who used civilians as human shields. Channel 4 News has consistently reported on the bloody denouement of Sri Lanka's civil war. Sri Lanka's Killing Fields presents a further damning account of the actions of Sri Lankan forces, in a war that the government still insists was conducted with a policy of Zero Civilian Casualties. The film raises serious questions about the consequences if the UN fails to act, not only with respect to Sri Lanka but also to future violations of international law. Explore the issues further at channel4.com/srilanka.


Viewers, please watch this documentary video in Channel 4 News website, found in this link

In case the video is not anymore viewable outside the UK, you can view it in youtube.

OR here

Tuesday, May 10, 2011

இனப்படுகொலை தடுப்பு, தண்டனைச் சட்டம் - சில குறிப்புகள்!

இனப்படுகொலையும், போரும் வெவ்வேறானவை. தாக்குதல்கள் இனஅழிப்பு நோக்கத்தோடு நடத்தப்படுகிற போது இனப்படுகொலையாகிறது. போர்க்குற்றமும், இனப்படுகொலையும் ஒன்றல்ல. இரண்டும் வெவ்வேறானவை.

சர்வதேச இனப்படுகொலை தடுப்பு, தண்டனை சட்டம் குறிப்பிடுவதிலிருந்து…
 ... ஒரு தேசியம், இனம் அல்லது மத குழுவின் ஒரு பகுதியை அல்லது முழுவதும் அழிக்கும் நோக்கத்துடன் செய்யப்படுகிற செயல்கள் இனப்படுகொலையாகும். கீழுள்ளவற்றில் எந்த ஒரு செயலும் இனப்படுகொலை வரைமுறைக்கு உட்பட்டது…
  • அந்த குழுவின் உறுப்பினர்களை கொலை செய்தல் ;
  • உடல், உள ரீதியாக அக்குழுவின் உறுப்பினர்களுக்கு தீங்கு செய்வது;
  • வேண்டுமென்றே அக்குழுவின் வாழ்க்கை நிலையில் தாக்குதல் தொடுத்து பகுதி அல்லது முழுமையான திட்டமிட்ட  உடல்ரீதியான அழிவை ஏற்படுத்துதல்;
  • அக்குழுவிற்குள் பிறப்புகளை தடுக்கும் நோக்கத்துடன் நடவடிக்கை சுமத்துத்தல்,
  •  அக்குழுவிலுள்ள குழந்தைகளை வேறு குழுக்களுக்கு கட்டாயமாக மாற்றுதல்.

இனப்படுகொலை சட்டத்தின் கீழ் தண்டிக்கப்படக்கூடிய குற்றங்கள்…
  • இனப்படுகொலை செய்தல்
  • இனப்படுகொலை செய்ய சதித்திட்டமிடுதல்
  • நேரடியாக, பகிரங்கமாக இனப்படுகொலை செய்ய தூண்டுதல் ;
  • இனப்படுகொலை செய்ய முயற்சித்தல் ;
  • இனப்படுகொலைக்கு உடந்தையாக இருத்தல்
இனப்படுகொலை தடுப்பு, தண்டனை சட்டத்தில் இலங்கை அக்டோபர் 12, 1950 ல் உரிமைபெற்றிருக்கிறது. இந்தியா ஆகஸ்டு, 1959ல் கையெழுத்திட்டுள்ளது. ஆனால் சர்வதேச குற்றவியல் நீதிமன்றம் குறித்த ரோம் பிரகடனத்தில் இலங்கை கையெழுத்திடாத காரணத்தால் சில சட்டச்சிக்கல்கள் உருவாகலாம். ஐ.நா பாதுகாப்பு சபை தீர்மானம் நிறைவேற்றுமானால் அச்சிக்கல்களுக்கும் வழியிருக்காது.

இனப்படுகொலை தடுப்பு, தண்டனைச் சட்டம் http://www.hrweb.org/legal/genocide.html

Sunday, May 08, 2011

வன்னியில் நடத்தப்பட்டது இனப்படுகொலை!

வன்னியில் 2009ல் இறுதி தாக்குதல்களில் சுமார் 40,000 தமிழ்மக்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர், 3 லட்சம் மக்கள் பாதிப்பிற்குள்ளாகியுள்ளனர்,  மனிதகுலத்திற்கு எதிரான குற்றங்கள், போர்க்குற்றங்கள் நடத்தப்பட்டுள்ளன, தமிழ்மக்கள் தொடர்ந்து அச்சுறுத்தலுக்கும், துன்புறுத்தலுக்கும் ஆளாகியுள்ளனர், விடுதலைப்புலிகளாக சந்தேகப்படுபவர்கள் இரகசிய முகாம்களில் பல ஆண்டுகள் அடைக்கப்பட்டு, சித்திரவதை செய்யப்படுகின்றனர், அவர்களில் பலர் படுகொலைக்கும், காணாமல் போகவும் செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்று கொடூரமான மனித உரிமைக் குற்றங்களை உறுதிப்படுத்துகிறது ஐ.நா பொதுச்செயலாளரின் வல்லுநர் குழுவின் அறிக்கை. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக மனித உரிமை அமைப்புகளும், தமிழ் மக்களும் இக்குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்துள்ளனர். ஆனாலும், ஐ.நா வல்லுநர் குழு அறிக்கை அக்குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஆதாரமாக வலிமை சேர்க்கிறது. அவற்றை மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றங்களாகவும், போர்க்குற்றங்களாகவும் அடையாளப்படுத்தியுள்ளது.
ஆனால், தமிழர்கள் மீது இலங்கை அரசு திட்டமிட்டு நடத்திய விமானகுண்டு தாக்குதல்கள், கொத்துக்குண்டு தாக்குதல்கள், எறிகணை படுகொலைகள், சித்திரவதைகள், காணாமல் போகவைத்தல், பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் பாலியல் சித்திரவதைகள் ஆகிய அனைத்தையும் சர்வதேச இனப்படுகொலை தடுப்பு மற்றும் தண்டனைச் சட்டத்தின் அடிப்படையில், இனப்படுகொலையாக அடையாளப்படுத்த தவறியுள்ளது அல்லது மறைக்கிறது இவ்வறிக்கை. ஐ.நா அறிக்கையை வெளியிடுவதால் தானாக விசாரணை நடத்தப்படுமென்று புரிந்துகொள்ள கூடாது. அவ்வாறு கருதினால் ஏமாற்றமே மிஞ்சும். ஆனால், இவ்வறிக்கை இனப்படுகொலை குற்றம் மற்றும் போர்க்குற்றங்களை சர்வதேச அளவில் மக்கள் மன்றங்கள், மற்ற நாடுகளின் அரசுகள், நாடுகளின் தூதுவர்கள், பல்கலைக்கழகங்கள், அமைப்புகளின் ஆதரவை திரட்டி, சர்வதேச அளவில் விசாரணையை நடத்த அழுத்தம் உருவாக்க உதவியாக இருக்கும். தமிழ்மக்களும், மனித உரிமை செயற்பாட்டாளர்களும், இளைஞர்களும், மாணவர்களும், சட்டவல்லுநர்களும் அதற்கான முயற்சிகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட வேண்டும். 
வன்னியில் நடத்தப்பட்டது போர்க்குற்றம் மட்டுமல்ல, அப்பட்டமான இனப்படுகொலை குற்றம். வன்னிப்படுகொலைகளை இனப்படுகொலையாக அறிவிக்க முயற்சிகள் தொடரவேண்டும்.
ஐ,நா அறிக்கை புலிகள் மீது சுமத்தியுள்ள குற்றச்சாட்டுகள்:
  1.  மக்களை பாதுகாப்பு அரணாக பயன்படுத்தியது.
  2. புலிகள் கட்டுப்பாட்டு பகுதியிலிருந்து வெளியேற முயற்சித்தவர்களை சுட்டு கொலை செய்தது.
  3. மக்களுக்கு அருகே கனரக இராணுவ ஆயுதங்களை பயன்படுத்தியது. 
  4. குழந்தைகளை கட்டாயமாக படையில் சேர்த்தது. 
  5. மக்களை கட்டாய வேலை வாங்கியது.
  6. தற்கொலை தாக்குதல்களில் மக்களை கொலை செய்தது. 
புலிகள் போர்க்குற்றங்கள் செய்திருப்பதாக ஜெனிவா சட்டங்கள் அடிப்படையில் இவ்வறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. வன்னி இனப்படுகொலையின் போது, அரசு தரப்பு குற்றங்களை மறைப்பதற்காக, தமிழ்மக்களை அரசின் பக்கமாக திருப்புவதற்காக தந்திரமான சூழலை உருவாக்கி புலிகள் மீது சில குற்றச்சாட்டுகளை வைத்ததாக சில குற்றச்சாட்டுகள் பலராலும் மறுப்பிற்கும், சந்தேகத்திற்கும் இடமாகியுள்ளன. தென்னிலங்கையில் அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள் சிலர் மீதான குண்டுதாக்குதல் அனைத்தையும் புலிகள் மீது அரசு குற்றம் சுமத்திய போதும், ஐ.நா அறிக்கையில் அவற்றின் உண்மைநிலை குறித்த சந்தேகம் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. இவற்றில், பாரபட்சமற்ற சர்வதேச விசாரணை உருவாகிற போது புலிகள் மீதான குற்றச்சாட்டுகளின் உண்மைத்தன்மை தெளிவாகும். அப்படியான சர்வதேச விசாரணையில் புலிகளின் குற்றம் நிரூபிக்கப்பட்டால் அதனால் உண்மை வெளிப்படுவது மட்டுமல்ல; அவற்றிற்கான பரிகாரங்களையும், நிவாரணங்களையும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு பெற்றுத்தரவும் உதவும். 

ஐ,நா அறிக்கை இலங்கை அரசு மீது சுமத்தியுள்ள கடுமையான குற்றச்சாட்டுகள் 5 விதமானவை:
  1. பாதுகாப்பு வளையத்தில் மக்களை பெரும்தொகையாக வரவளைத்து, மக்கள் அப்பகுதியில் இருப்பதை வேவு விமானங்கள் மற்றும் உளவுத்தகவல், ஐ.நா அமைப்பு மற்றும் செஞ்சிலுவை சங்கம் மூலம் அறிந்த பிறகும் திட்டமிட்டு அப்பகுதிகளில் ஏராளம் கனரக ஆயுதங்கள் மற்றும் பல்முனை எறிகணைகளை மக்கள் மீது வீசி பெரும் எண்ணிக்கையில் மக்களை படுகொலை செய்தது. அதனால் இறுதி கட்டத்தில் பெருமளவு மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். அழுத்தங்களிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக சர்வதேச அமைப்புகளை மோதல் பகுதிகளில் அரசு அனுமதிக்கவில்லை.
  2. அடையாளம் மிகதெளிவாக அறிந்த பிறகும், வன்னியிலுள்ள அனைத்து மருத்துவமனைகளையும் திட்டமிட்டு குண்டுவீசி அரசு தாக்கியது. ஏற்கனவே காயங்களுக்குள்ளான மக்கள் மருத்துவமனை குண்டுவீச்சுக்களில் மீண்டும் தாக்குதலுக்குள்ளாகி கொல்லப்பட்டனர். 
  3. மோதல் பகுதிகளில் தங்கியிருந்த பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உணவு, அடிப்படை மருந்து பொருட்கள், குறிப்பாக காயங்களுக்கு மருத்துவம் செய்வதற்கு அத்தியாவசியமான மருத்துவப் பொருட்கள் கொண்டுசெல்ல அனுமதிக்காமல் மிகதெளிவாக திட்டமிட்டு அரசு தடுத்தது. அதோடு, வன்னியில் இருந்த மக்களின் எண்ணிக்கையை வேண்டுமென்றெ திட்டமிட்டு குறைத்து மதிப்பிட்டு வெளியிட்டது.
  4. அரசு (இராணுவ) நடவடிக்கையை 'மனிதாபிமான மீட்பு நடவடிக்கை' என்று சித்தரித்த போதிலும், மோதல் பகுதிகளிலிருந்து வெளியேறிய மக்களை மீண்டும் கடுமையான இழப்பிற்கும், துன்பங்களுக்கும் ஆளாக்கியது. அதனால் தேவையில்லாமல் கணக்கற்ற மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். உள்நாட்டில் புலம்பெயர்ந்த மக்களை முகாம்களில் அடைத்து வைத்து, மீண்டும் அலைக்கழிப்பிற்கும், சுரண்டலுக்கும் ஆளாக்கியது. விடுதலைப்புலிகளாக சந்தேகப்பட்டவர்களை ஆய்வு செய்வதில் எவ்வித வெளிப்படைதன்மையும் கடைபிடிக்கவில்லை. அவர்களில் பலர் கொல்லப்பட்டனர், பலர் காணாமல் போயுள்ளனர். பெண் போராளிகளின் உடைகளை அகற்றியுள்ள அசைபடங்கள் மற்றும் ஒளிப்படங்களிலிருந்து பாலியல் சித்திரவதைகளும், பாலியல் வன்கொடுமையும் நடந்துள்ளது தெரிகிறது. விசாரணையின் போது சித்திரவதைகள் தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது. அவர்களை செஞ்சிலுவை சங்கம், இலங்கை மனித உரிமை ஆணைக்குழு அல்லது மற்ற அமைப்புகளின் சோதனை அல்லது தொடர்புகளுக்கு இடமளிக்காமல் பல ஆண்டுகளாக தனிமுகாம்களில் அடைத்து வைத்துள்ளது.
  5. அரசோடு முரண்படும் ஊடகங்களையும், கண்டனம் தெரிவிப்பவர்களையும் கடத்துதல், 'வெள்ளைவேன்' அனுப்பி கடத்துதல், காணாமல் போக வைத்தல்  மற்றும் கொலைமிரட்டல் உள்ளிட்ட பலவகை மிரட்டல் வழிகளை பயன்படுத்தி அவர்களின் குரல்களை அரசு அடக்குகிறது.
இலங்கை அரசு சர்வதேச மனிதாபிமான, மனித உரிமை சட்டங்களை கண்மூடித்தனமாக மீறியுள்ளது. சர்வதேச சட்டங்களில் இறையாண்மை உட்பட எந்த காரணத்திற்காகவும் பாரபட்சமற்றமுறையில் மக்கள் குடியிருப்புகளில் விமானகுண்டுகள், எறிகணைகள், கொத்துக்குண்டுகள் வீச அனுமதியில்லை. இலங்கையில் தமிழ்மக்கள் வாழுகின்ற பகுதிகளில் மட்டும் அத்தகைய பாரபட்சமற்ற தாக்குதல்களை நடத்தி, கட்டாயமாக வெளியேற வைத்து, குண்டுவீசக்கூடாத மருத்துவமனைகள், பாதுகாப்பான பகுதிகளில் மக்கள் இருப்பது அறிந்தும் மரணத்திலிருந்த மக்களை துரத்தி, துரத்தி மரணம் வரையில் வேட்டையாடி கொலை செய்தது இலங்கை அரசு. உள்நாட்டு சட்டங்கள் மற்றும் சர்வதேச சட்டங்களின் அடிப்படையில் மக்களை பாதுகாக்க கடமையுள்ள இலங்கை அரசு செய்தது போர்க்குற்றம் மட்டுமல்ல. அப்பட்டமான இனப்படுகொலை!  
தயங்குகிற ஐ.நா, தடுக்கிற இந்தியா!
இனப்படுகொலை, போர்க்குற்றங்கள், மனித இனத்திற்கு எதிரான குற்றங்களை இலங்கை அரசு செய்திருந்தும் ஐ.நா மனித உரிமை பேரவையில் 2009ல் இந்தியா இலங்கைக்கு ஆதரவாக நின்று நடவடிக்கை உருவாகாமல் காப்பாற்றியது மட்டுமல்லாமல், தனது செல்வாக்கை பயன்படுத்தி மற்ற நாடுகளின் ஆதரவை திரட்டி பாராட்டு தீர்மானம் நிறைவேற்றியது. இலங்கையில் தமிழர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட இனப்படுகொலை தாக்குதல்கள் இந்திய அரசின் ஆதரவு, ஆலோசனை, இராணுவ பயிற்சிகள், தொழில்நுட்ப உதவி, ஆயுதங்கள், பணம் மற்றும் ராசாங்க நடவடிக்கைகள் மூலம் உலகத்தின் பார்வையையும், நடவடிக்கையையும் முடக்கி நடத்தப்பட்டது. அதற்கான தெளிவான ஆதாரங்கள் பல வெளியாகியுள்ளன. வெள்ளைக்கொடியுடன் புலிகளின் முக்கிய தளபதிகள் சரணடைந்து, கொல்லப்பட்ட குற்றங்களில், சரணடைவதற்கான ஏற்பாடுகள் ஐ.நா பொதுச்செயலாளரின் அலுவலகத்தில் உயர் அதிகாரியான இந்தியர் விஜய் நம்பியாருக்கு பல மணி நேரங்களுக்கு முன்பு புலிகளிடமிருந்து நேரடியாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. விஜய் நம்பியார் அறிந்து நடைபெற்ற இக்குற்றங்களின் விஜய்நம்பியாரின் பொறுப்பு குறித்து விசாரணை வேண்டும். வன்னிப்படுகொலையின் போது கொல்லப்பட்டவர்கள் எண்ணிக்கையை கணக்கெடுத்த போதும் ஐ.நா அவற்றை வெளியிடாமல் மறைத்தது. அதன் மூலம் இலங்கை அரசுக்கு அழுத்தங்கள் ஐ.நா பாதுகாப்பு சபை மூலம் உருவாகாமல் தடுத்தது. இதிலும், விஜய் நம்பியாருக்கு முக்கிய பங்குண்டு, பான் கி மூன் நடவடிக்கையும் எவ்விதத்திலும் வெளிப்படையாக இல்லை. ஐ.நா நடவடிக்கை இனப்படுகொலை, போர்க்குற்றங்களுக்கு துணையாக இருந்துள்ளதை ஐ.நா அதிகாரிகள் வெளிப்படையாகவும், மறைமுகமாகவும் தெரிவிக்கின்றனர். ஐ.நாவிற்கு அழுத்தங்களை உருவாக்கிய விசயத்தில் இந்தியாவே தலைமை பங்காற்றியது. இந்த நிலையில் இந்தியா நிரந்தரமற்ற உறுப்பினராக ஐ.நா பாதுகாப்பு சபையில் இடம்பெற்றுள்ளது. இனப்படுகொலை, போர்க்குற்ற விசாரணை கோருகிற அதே வேளையில் இனப்படுகொலையில் இந்தியாவின் பங்கையும், இனப்படுகொலையாளர்களை இந்தியா பாதுகாப்பதையும் ஊடகங்கள், சமூக ஊடகங்கள் வழியாக வெளிப்படுத்துவது அவசியமானது. 
யார் விசாரணையை நடத்துவது? 
ஐ.நா அறிக்கையிலும், சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளின் அறிக்கைகளிலும் குற்றவாளியாக நிறுத்தப்பட்டுள்ள இலங்கை அரசு அத்தகைய விசாரணையை நடத்துமா? அதற்கான தகுதியும், முகாந்திரமும் இலங்கையில் உள்ளதா? இக்கேள்விகளுக்கு ஐ.நா வல்லுநர் குழு அறிக்கையில் அதற்கான பதில்களும் உள்ளன. 
இலங்கை அரசிடமிருந்து, நீதியை, சமாதானத்தை எதிர்பார்ப்பது சாத்தியமானதல்ல. இலங்கை அரசு நியமித்துள்ள கற்றுக் கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் நல்லிணக்க ஆணைக்குழு (டுடுசுஊ) சமாதானத்தையும், நல்லிணக்கத்தையும் உருவாக்கும் என்கிற பிரச்சாரம் போலியான கானல்நீர். வாகனத்தில் செல்லும் போது கானல்நீரை தேடி பயணம் போனாலும் தாகத்திற்கு பருகமுடியாது, காரணம் அது தண்ணீரல்ல, தண்ணீர் போன்ற போலியான ஒரு தோற்றம் மட்டுமே. 'இக்குழுவின் எண்ணமும், செயல்பாடும் குறைபாடுடையது. சர்வதேச தரத்திலான சுதந்திரதன்மை, பாரபட்சமின்மை, சாட்சிகளை நடத்துகிற விதம், சாட்சிகளுக்கான பாதுகாப்பு ஆகிய செயல்களில் குறையுள்ளது.'  என்கிறது ஐ.நா வல்லுநர் குழு அறிக்கை. ஏற்கனவே, பலமுறை சர்வதேச தலையீடுகளை தடுப்பதற்காக இலங்கை அரசு பலமுறை விசாரணைக் குழுக்களை நியமித்த நாடகங்கள் நடந்துள்ளன. அவைகளினால் மக்களுக்கு உண்மை நிலையும், நீதியும், பரிகாரமும், நிவாரணமும் கிடைக்கவுமில்லை. இலங்கையின் நீதிபரிபாலனை அமைப்பும் சுதந்திரமான, பாரபட்சமற்ற நீதி வழங்க முடியாத அளவு தோல்வியுற்றிருக்கிறது. இலங்கை மனித உரிமை ஆணைக்குழுவிற்கும் அதற்கான வலு இல்லை. குறைந்தபட்சம் இறந்தவர்களுக்கான சான்றிதழ்களை அவர்களது உறவினர்களுக்கு வழங்காமல் இழுத்தடிக்கப்படுகிறது. இவற்றை ஐ.நா குழு அறிக்கை தெளிவாக சுட்டிக்காட்டியுள்ளது. இப்படி சட்டத்தின் ஆளுகை தோல்வியடைந்துள்ள நிலையில், இலங்கையில் பாரபட்டமற்ற முறையில், சுதந்திரமாக, சர்வதேச சட்டங்களுக்குட்பட்டு இனப்படுகொலை, போர்க்குற்ற விசாரணை நடைபெற எந்த சாத்தியமும் இல்லை. 'அரசாங்கத்தின் பொறுப்பேற்பு குறித்த எண்ணம் சர்வதேச சட்டங்களுக்கு ஒத்துப்போக கூடியதல்ல', என்று மிக தெளிவாக ஐ.நா வல்லுநர் குழு தெளிவாக குறிப்பிடுகிறது. இதிலிருந்து இலங்கை அரசு முறையான விசாரணையை நடத்தும் சாத்தியம் எதுவுமில்லை என்பதை ஐ.நா வல்லுநர் குழு அறிக்கையே வெளிப்படுத்துகிறது.
இந்த நிலையில், இவ்வறிக்கையை வெளியிட்டு பேசியுள்ள ஐ.நா பொதுச்செயலர் பான் கி மூன் இலங்கை அரசின் ஒப்புதல் அல்லது உறுப்பு நாடுகளின் கோரிக்கை அவசியமென்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இலங்கை அரசிடம் இனப்படுகொலை மற்றும் போர்க்குற்றங்களை விசாரிக்க கோருவது அப்பட்டமான ஏமாற்று நாடகம். 
சர்வதேச விசாரணை ஏன் அவசியம்?
இத்தகைய கொடூரமான குற்றங்கள் இனிமேலும் நடக்காமல் தடுக்கப்பட வேண்டும். மக்கள் மீது நடத்திய குண்டுதாக்குதல்கள், படுகொலைகள், சித்திரவதைகள், காணாமல் போனவர்களின் நிலை, பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் பாலியல் சித்திரவதைகள் உட்பட்ட அனைத்து இனப்படுகொலை குற்றங்களும் வெளிப்படையாக விசாரிக்கப்பட வேண்டும். அவற்றின் பின்னணி, குற்றத்தை ஏவியவர்கள், துணைபுரிந்தவர்கள், ஆயுதம் மற்றும் ஆலோசனை வழங்கியவர்கள் அடையாளம் காணப்பட வேண்டும். அதற்கான பரிகாரங்களும், நீதியும், நிவாரணங்களும், குற்றவாளிகளுக்கு கடும்தண்டனைகளும் வழங்கப்பட வேண்டும். நிரந்தரமான சமாதானத்திற்கும், நல்லிணக்கத்திற்கும் இது அடிப்படையானவை. தமிழ் மக்களுக்கான அரசியல், சமூக, பொருளாதார உரிமைகளுக்கான சாத்தியப்பாடுகளும் இனப்படுகொலை, போர்க்குற்ற விசாரணையில் உள்ளது. சர்வதேச மனிதாபிமான மற்றும் மனித உரிமை சட்டங்கள் பாரபட்சமற்றவை. சர்வதேச அளவில் விசாரணை நடத்தப்படுமானால் சுதந்திரமாக, எவ்வித அச்சுறுத்தலும் இல்லாமல் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் சாட்சியம் அளிக்க முடியும். எனவே தான், மனித உரிமைகள் மீதான அக்கறையுள்ள அனைவரும் வன்னி இனப்படுகொலை மற்றும் போர்க்குற்றங்களை பாரபட்சமற்ற சர்வதேச விசாரணை நடத்த வேண்டுகின்றனர். சர்வதேச விசாரணைக்கான போராட்டங்களையும், முயற்சிகளை தொய்வில்லாமல் தொடர வேண்டும்!